
رشته زندگی 
از من ای هستی من دور مشو
می من مستی من دور مشو
رشته عمر منی جان منی
عشق من دین من ایمان منی
تار و پود دل بیمار تویی
خواب و بیداری و پندار تویی
نقش بستی به وجودم با خون
کی روی از دل رسوا بیرون
دل بریدم زهمه خلق جهان
به تو پیوسته ام ای مایه جان
دل تو از چه حقیقت بین نیست
به خدا رسم محبت این نیست
گر چه همچون خم می درجوشم
خون دل می خورم و خاموشم
تو منی من تو ام ای مایه ناز
ما و من نیست بدر گاه نیاز
نور خورشیدی و من اشک شبنم
تا بتابی به تنم جان به لبم
نیستی لیک به همراه منی
قطره اشک منی آه منی
من درین عشق صفا می بینم
در دلم نور خدا می بینم
پس مرا یکه و تنها مگذار
مست و افتاده و از پا مگذار
رشته مهر تو شد زنجیرم
گر جدا از تو شوم می میرم
ترا چون نسیم صبا دوست دارم
ترا چون حدیث وفا دوست دارم
چو ل گشته ام دروجود تو با خون
ترا از من وما جدا دوست دارم
دلم را کسی جزتو کی میشناسد
ترا ای بدرد آشنا دوست دارم
چو بیمار جان بر لبم از جدایی
گل بوسه راچون دوا دوست دارم
بلای وجودی مرا مبتلا کن
زهستی گذشتم بلا دوست دارم
مگیر از سرم سایه شهپرت را
ترا همچو فر هما دوست دارم
به شبهای تاریک و تلخ جدایی
خیال ترا چون دعا دوست دارم
قسم بر دوچشمان غم ریز مستت
ترا من به قدر خدا دوست دارم

تو هرگز گریه مستانه کردی جان شیرینم؟؟؟؟
مرا از خویشتن بیگانه کردی جان شیرینم
غمم را نقل هر کاشانه کردی جان شیرینم
عبادتگاه چشمت را بروی چشم من بستی
پناهم را دل میخانه کردی جان شیرینم
تهی شد جام امیدم چو با دل آشنا گشتی
شبم مست و بروز افسانه کردی جان شیرینم
ضررکردی بلای دل درین سودا ندانستی
که یک دیوانه را دیوانه کردی جان شیرینم
دل ازبی همزبانی بامی ومستی قرین آمد
مرا هم صحبت پیمانه کردی جان شیرینم
عیان شد رازپنهان دلم در بزم می خواران
چودرهرقطره اشکم خانه کردی جان شیرینم
لبم خاموش ودل خاموش واشکم صدزبان دارد
تو هرگز گریه مستانه کردی جان شیرینم
یک امشب بادلم بنشین که شایدبی سحرمانم
چو بر آتش مرا پروانه کردی جان شیرینم






گلپونه ها 







