تبليغاتX
حدیث عشق

حدیث عشق

اهل دل

 

 

 

 

 

 

رشته زندگی 

 

 

از من ای هستی من دور مشو

                 می من  مستی من  دور مشو

رشته عمر منی  جان منی

                 عشق من  دین من  ایمان منی

تار و پود دل بیمار  تویی

                 خواب و بیداری و پندار تویی

نقش بستی به وجودم با خون

                  کی روی از دل رسوا بیرون

دل بریدم زهمه خلق جهان

                  به تو پیوسته ام ای مایه جان

دل تو از چه حقیقت بین نیست

                  به خدا رسم محبت این نیست

گر چه همچون خم می درجوشم

                  خون دل می خورم و خاموشم

تو منی من تو ام  ای مایه ناز

                   ما و من نیست بدر گاه نیاز

نور خورشیدی و من اشک شبنم

                   تا بتابی به تنم  جان به لبم

نیستی  لیک به همراه منی

                   قطره اشک منی  آه منی

من درین عشق صفا می بینم

                   در دلم نور خدا می بینم

پس مرا یکه و تنها مگذار

                   مست و افتاده و از پا مگذار

رشته مهر تو شد زنجیرم

                   گر جدا از تو شوم می میرم

 

 

 

 

 

 

 

             ترا من به قدر خدا دوست دارم            

 

 

 

 

ترا چون نسیم صبا  دوست دارم

ترا چون حدیث وفا  دوست دارم

چو ل گشته ام دروجود تو با خون

ترا از من وما جدا  دوست دارم

دلم را کسی جزتو کی میشناسد

ترا ای بدرد آشنا  دوست دارم

چو بیمار جان بر لبم از جدایی

گل بوسه راچون دوا دوست دارم

بلای وجودی   مرا مبتلا کن

زهستی گذشتم بلا دوست دارم

مگیر از سرم سایه شهپرت را

ترا همچو فر هما  دوست دارم

به شبهای تاریک و تلخ جدایی

خیال ترا چون دعا  دوست دارم

قسم بر دوچشمان غم ریز مستت

ترا من به قدر خدا  دوست دارم

 

 

 

 

 

 

تو هرگز گریه مستانه کردی جان شیرینم؟؟؟؟

 

مرا از خویشتن بیگانه  کردی  جان شیرینم

غمم را نقل هر کاشانه کردی جان شیرینم

عبادتگاه چشمت را بروی چشم من بستی

پناهم  را  دل  میخانه کردی  جان شیرینم

تهی شد جام امیدم چو با دل آشنا گشتی

شبم مست و بروز افسانه کردی جان شیرینم

ضررکردی بلای دل درین سودا ندانستی

که یک دیوانه را دیوانه کردی جان شیرینم

دل ازبی همزبانی بامی ومستی قرین آمد

مرا هم صحبت پیمانه کردی جان شیرینم

عیان شد رازپنهان دلم در بزم می خواران

چودرهرقطره اشکم خانه کردی جان شیرینم

لبم خاموش ودل خاموش واشکم صدزبان دارد

تو هرگز گریه مستانه کردی جان شیرینم

یک امشب بادلم بنشین که شایدبی سحرمانم

چو بر آتش مرا پروانه کردی جان شیرینم

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  87/02/03ساعت 16:41  توسط مهسا  | 

 

 

           بگذار بمیرم           

 

 

ای خوبتر از گل

ای پاکتر از قطره شبنم

ای دل بتو محتاج

من جز تو نخواهم زدو عالم

دل در تب سنگین خمار است

ای دوست بهار است

جز چشم تو هر چشمه سرابست

کیفیت چشمان تو چون جام شرابست

 

ای چشم تو سر چشمه خورشید

یکدم نگهم کن

صیاد من ای آنکه بدام تو اسیرم

بگذار که از پای بیفتم

مستانه بمیرم

 

ای هستیم از تو ارزنده چه دارم که به پای تو بریزم؟

در کوی وفایت چه کنم گر ندهم جان

گر سر ندهم بر سر پیمان

 

ای وای گر که به محشر

پرسند چه کردی؟؟ در راه محبت

آخر چه کنم؟؟ از فرط خجالت؟؟  

 

 

 

 

 

 

 

شراب عشق

 

 

خواهم امشب همچو می نوشت کنم

بیخود از گرمی آغوشت کنم

وزشراب عشق مدهوشت کنم

باهزاران بوسه خاموشت کنم

                       محو این صبح بنا گوشت کنم

تا شوی غافل تو ار کون و مکان

زیر پا ریزی بتا عشق جهان

بی خبرتا گردی ازنام و نشان

تا به جان خواهی که گردی لامکان

                       از شراب عشق مدهوشت کنم

لحظه ای از خویشتن بیرون بیا

سوی صحرای جنون مجنون بیا

غرق شور و جذبه و افسون بیا

بی خبر شو مست شو مفتون بیا

                       تا ز زلفم حلقه در گوشت کنم

از سپهر نیلگون مینا کنم

جام آن از لاله صحرا کنم

مست گردم عقده دل وا کنم

تا ترا در عالمی رسوا کنم

                       خواهم امشب همچو می نوشت کنم

زهر نومیدیچو در کامم کنی

قرعه محنت چو در کامم کنی

یا که خون دیده در جامم کنی

ور از آن لب غرق دشنامم کنی

                        با هزاران بوسه خاموشت کنم  

              

                  

+ نوشته شده در  87/01/25ساعت 20:50  توسط مهسا  | 

 

 

 

 

سحرگاه چون پنجره راگشودم تانسیم سحرگاهی

 با زلفها ی سرکش و جان ملتهبم بازی کند عطر

گلپونه های وحشی مشام جانم راچنان سرشار

 ساخت که بی اختیاربه سال ها قبل یعنی زما ن

 کودکیم بازگشتم همان دخترکی شدم که درکنار

 بار یکه  آبی بنام جو ی که ا ز نزدیک  منزلشان

 می گذشت باسبزه های نو رس و گلپونه ها ی

 وحشی درد دل می کرد همان دخترک ساکت و

آرامی که بازیهای کودکانه نیزشادمانش نمیساخت

سراسروجودش غمی بود مرموزکه هر روز غروب

به هنگام بهاران اورابه کنارپونه های سرسبزمیکشد

 

 

 

 

 فال عشق

 

 

  گلپونه ها 

 

گلپونه های وحشی دشت امیدم وقت سحرشد

خاموشی شب رفت وفردایی دگرشد

من مانده ام تنهای تنها

من مانده ام تنها میان سیل غمها

گلپونه های وحشی دشت امیدم وقت جداییهاگذشته

باران اشکم روی گور دل چکیده

برخاک سرد و تیره ای پاشیده شبنم

من دیده بر راه شما دارم که شاید

سر بر کشیده ا زخاکها تیره غم

 

من مرغک افسرده ای بر شاخسارم

گلپونه ها گلپونه ها چشم  انتظارم

می خواهم اکنون تاسحرگاهان بخوانم

افسرده ام   دیوانه ام   آزرده  جانم

 

گلپونه ها گلپونه ها غمها مرا کشت

گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت

گلپونه ها نا مهربانی آتشم زد

گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد

 

گلپونه هادرباده هامستی نمانده

جزاشک غم درساغرهستی نمانده

گلپونه هادیگرخداهم یادمن نیست

هم درد دل شبهابجز فریاد من نیست

 

گلپونه ها آن ساغربشکسته ام من

گلپونه ها از زندگانی خسته ام من

دیگر بس است آخر جداییها خدا را

سر بر کشید از خاکهای تیره غم

 

 

گلپونه ها گلپونه ها من بیقرارم

ای قصه گویان وفا چشم انتظارم

آه ای پرستوهای ره گم کرده دشت

سوی دیار آشناییها بکوچید

بامن بمانید بامن بخوانید

 

شاید که هستی را زسرگیرم دوباره

آن شور و مستی را زسرگیرم دوباره

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  87/01/24ساعت 23:22  توسط مهسا  | 

درد یار

 

 

 

 

 

 ترا قسم به حقیقت 

 

 

ترا قسم به حقیقت ترا قسم به وفا

ترا قسم به محبت  ترا  قسم به صفا

ترا به میکده ها و ترا به مستی می

ترا به زمزمه جویبار و ناله نی

ترا به چشم سیاهی که مستی آموزد

ترا به آتش آهی که خانمان سوزد

ترا قسم به دل و آرزو  به رسوایی

ترا به شعله عشق و ترا به شیدایی

ترا قسم به حریم مقدس مستی

ترا به شور جوانی ترا به این هستی

ترا به گردش چشمی که گفتگو دارد

ترا به سینه تنگی که آرزو دارد

ترا به قصه لیلا و غصهمجنون

ترا به لاله صحرا نشسته اندرخون

ترا به مریم خاموش و سوسن غمگین

ترا به حسرت فرهاد و ناله شیرین

ترا به شمع شب افروز جمع سرمستان

ترا به قطره اشک چکیده در هجران

ترا قسم به غم  عشق  و  آشناییها

دل چو شیشه من مشکن ازجداییها

 




                                   

 

                         ثریا

 

آمدی   جانم  به  قربانت   ولی  حالا   چرا؟

بی  وفا  حالا  که من  افتاده ام  از  پا  چرا؟

نوش  دارویی  وبعد از مرگ  سهراب  آمدی

سنگدل  این  زودتر  می خواستی حالاچرا؟

نازنینا    ما  به  ناز   تو    جوانی    داده ایم

دیگر   اکنون  با  جوانان  ناز  کن  با ما چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم  من نمی پاشد از هم دنیا  چرا؟

 

              

 

+ نوشته شده در  87/01/24ساعت 23:16  توسط مهسا  | 

 

                                                

 

صحبت یار

توی زندون قلبت اون قدر شلوغ میکنم که مجبورشی منو بفرستی انفرادی قلبت....

اگر یه روز چشات پراز اشک شد دنبال یه گوشه گشتی که گریه کنی صدام کن  قول نمی دم ساکتت کنم ولی بهت قول می دم پا به پای تو گریه کنم

زندگی مثل یه جاده توی یه دشت قشنگ تمام لذت رو از منظره هاش ببر چون ته این جاده یه تابلو است که روش نوشته        

     دور زدن ممنوع  

روزی دوستی دعای زیبایی برایم کرد:
                الهی هر که عاشقش شدی بیشتر عاشقت بشه

هرشب برو کنار پنجره تا ستاره ها حسودیشون بشه که ماهشون پیشه منه

دیشب تو فکر بودم که
                  یه قطره از چشام جاری شد
                                         از اشک پرسیدم چرا اومدی؟

  گفت : آخه تو چشات کسی است که دیگه اونجا جای من نیست.

 

یه روز دل تصمیم گرفت سنگ بشه تا عاشق نشه و رفت قاطی سنگها  اما اونجا هم عاشق یه سنگی شد.


 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  87/01/23ساعت 0:7  توسط مهسا  | 


                           چشمه عشق

 

خيلي زياد دوستت دارم 
          کاش مي شد  بوسه بارانت کنم             
                           جان عاشق را به قربانت کنم
                                                اي که دور از من در ياد مني 
                                                                باخبر باش که دنياي مني 
      
شاديت 
                 شادي من 
                              غصه ات 
                                         غصه من 
                                                    قلب من 
                                                               خانه تو 
                                                                         خانه تو 
                                                                                   قبله من

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن
                         ز غم های دگر غیر از غم عشقت رها کن
تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری
                         شکسته قلبم ای جانا به عهد خود وفا کن    
خدایا بی پناهم جز تو نخواهم
                           اگر عشقت گناه است ببین غرق گناهم

کاش  می شد  اشک  را  تهدید  کرد
                                کاش می شد خنده را تمدید کرد
کاش می شد از میان لحظه های زندگی
                                  لحظه   دیدار  تو  را  نزدیک  کرد

عشق یعنی خاطرات بی غبار
     دفتری از شعر و از عطر بهار
              عشق یعنی یک تمنا یک نیاز 
                        زمزمه از عاشقی یک سوز وساز
      
                           عشق یعنی جسم خیس مست تو

عشق با روح شقایق زیباست
                  عشق  با  حسرت عاشق  زیباست
عشق با نبض دقایق زیباست
              عشق با حسرت دیدار تو بودن زیباست


کاش بودم تک محصل در کلاس قلب تو
                                  تا وجودم لانه میکرد از محبت های بی پایان تو

کنم هر شب دعایی که از دلم بیرون رود مهرش 
                            ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد دعای من

تودریایی ومن موج اسیرم که میخواهم در آغوشت بمیرم
                      بیا دریای من آغوش بگشای نمی خواهم جدا از توبمیرم

 


 

+ نوشته شده در  87/01/23ساعت 0:1  توسط مهسا  |